Amerikaanse eik

De Amerikaanse eik (Quercus rubra) komt oorspronkelijk uit Noord-Amerika maar wordt als volledig ingeburgerd beschouwd. Het is samen met de inheemse zomereik de meest voorkomende eikensoort in Nederland. Introductie in West-Europa vond plaats in 1691 in Frankrijk. Hij is grote schaal in onze bossen aangeplant. Ze worden meestal 20-25, soms tot ruim 30 meter hoog. Amerikaanse eiken hebben een brede en dichte kroon en vormen veel opslag. Daardoor verdringen zij in bossen veel andere boomsoorten en laten weinig onderbegroeing toe. De stam groeit tot ver in de kroon door en is vaak sterk gegaffeld. De schors is zilvergrijs en glad, later soms wrattig en ondiep gegroefd. De hoofdtakken staan horizontaal af. De twijgen zijn kaal, jong zijn ze donkerrood. Wintervlinder- en bladrollerrupsen kunnen in het voorjaar kaalvraat van de bladeren veroorzaken.


Bladkenmerken
De bladeren zijn 8-16(-20) centimeter lang en 10-15 centimeter breed. Aan jong lot en opslag kunnen ze nog groter worden, tot 25 centimeter lang. Ze hebben een zeer variabele vorm. Er zijn meestal 6-8 paar lobben die 1/3 tot halverwege de bladbreedte zijn ingesneden. De lobben zijn gaafrandig met een spitse of genaalde top. Vaak zijn de lobben aan de top nogmaals ingesneden. De bladonderzijde heeft regelmatig wittige okselbaarden in de nerfoksels. De bladsteel is 2-5 centimeter lang met afvallende steunblaadjes. In de herfst verkleuren de bladeren oranjerood tot bruinrood, maar soms alleen geel of bruin.

Foto links: bovenzijde blad; foto rechts: onderzijde blad


Vruchtkenmerken
De eikel is 1,5-2 centimeter lang. Het napje heeft kleine, aanliggende driehoekige schubben en omsluit de vrucht alleen aan de voet. De eikel rijpt in 2 jaar af. Ze bevatten veel tannine en worden door Europese knaagdieren weinig gegeten.

Cultivars
Amerikaanse eiken kennen maar weinig cultivars. De cultivar 'Aurea' heeft tijdens de bladuitloop goudgele bladeren die in de zomer naar geelgroen verkleuren. Hij wordt maar zelden aangeplant.

Waar te zien
De Amerikaanse eik is zeer algemeen. Je vindt ze in (park)bossen zoals de Oude Warande en Wandelbos, de bredere groenvoorzieningen en plantsoenen en als laanbeplanting langs brede wegen. Maar ook opgenomen in bestrating kom je ze tegen. Een fraai voorbeeld daarvan is te zien aan het Watertorenplein.

Foto: Amerikaanse eiken (Quercus rubra) aan het Watertorenplein.